Category Archives: 1981

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Σ’ ένα βιβλιαράκι με τίτλο « Η Αγιάσος και τα πέριξ », που τυπώσανε και κυκλοφορήσανε το 1896 οι Αγιασώτες δάσκαλοι Στρατής Κολαξιζέλλης και Βασίλης Τραγέλλης, εκτός των άλλων γράφουν πολύ σπουδαία κι ενδιαφέροντα στοιχεία για το πανηγύρι

ΜΠΙΖΕΡ’ΣΙΣ…

Γη μέρα είνι χ’μουνιάτ’σα τσι δε δ’λέβγιτι. Σ’μαζουμέν’ ένα γύρου στ’ σόμπα, κουβιντιάζιν γοι ιν’κουτσυροί μες στ’ Καλφαγιάνν’ του καφινέ. 10 γη ώρα του προυί. Να τσι προυβαίν’ απ’ τ’ αντ’γών’ Νέστουρας τ’ Αρβαν’τέλ’. –Άμα ν’ έμπ’ μέσα, να μην

ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ ΜΑΣ ΕΛ(Ι)ΠΙ!

Δεν είνι πουλύς τσιρός που γη τρουχαία πιάσι του Χαραλάμπ’ του Δούκαρου, που πάγινι στ’ Βρισά μι του σαραβαλέλι ντ, ένα αγρουτικό όπελ, μουντέλου τ’ 55. Τ’ γυρέψαν τν άδεια, του τρίγουνου, τν ασφάλεια, τό’ να, τ’ άλλου. Στου τέλους

ΑΛΛΑΖΟΥΜΙ;

Νέστουρ’ς, σάνι τέλειουσι τς ιδ’λειέσιντ στου πριβουλέλ’, ανέβ’τσι στου γκαφινέ, στουν Άγιου Δ’μήτ’, κουρασμένους, α πιει ένα γκαφέ γη άθριπους. Στου παραδίπλα τού τραπέζ’ κάτ’ ντου ένας ειρηνουδίκ’ς τσι ίπ’νι τσι φτος τού καφέ ντ. Σάνι είδι του Νέστουρα, πιάσι

ΦΑΙΝΙΣΙ, ΓΙΕΜ’, ΦΑΙΝΙΣΙ!

Έπισι κάτου γη γριγιά στου κατήφουρου τ’ Γαλιτσέλ’. Πέρασι πα στν ώρα ένας ξένους (καθηγητής στου γυμνάσιου, αλλά ήνταν πάρα πουλύ αδύνατους). Σήκουσι απάνου τ’ γριγιά, τίναξί τνα, τσι θέτσι τνα πά στου πιζούλ’. Γη γριγιά αφού τουν καταϊφτσήστσι, ρώτσι

ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΙΣ;

Κάντ’ντου Πρίνους ουδουντίατρους μες στ’ Μηνά του φραγκουραφτάδ’κου. Να τσι φάν’τσι σ’ πόρτα Τίν’ς γη Φασούλα, μι τη γ(ι)ναίκαντ, τν Αμαλία. Χιριτίσαν τσι κάτσαν. – Πού ίβγιτι έγιτια ώρα; – Ήρταμι, λέγ(ι) γη Αμαλία, δίπλα στου γιατρό που ‘νι για

ΟΞΑΠΙΔΩ!

Παγαίν(ι) ένας ζαβαλής Αγιασώτ’ς στα ψαράδ’κα να πάρ’ σμαρίδις. Τ’ λέγ(ι) ένας για να τουν πειράξ(ι). – Να, ρε, πάρι να φάν τα μουρά, τσι έδ’ξι δυο μιγάλις συναγρίδις ακριβές που είχι πα στου μπάγκου. – Τι λέγ(ι)ς, όξαπιδω, μπάτσι

ΠΑ ΣΤΟΥ ΣΤΑΥΡΙ

Τσ’μούντουν πα σι μια καρέγλα Πιτσ’λιάρ’ς. Ανιβαίναν δυο τουρίστιργις μι καυτά σόρτς. Γκούντ’σιντουν ένας που κάντ’ ντουν απί τ’ μπάνταντ τσι νιώσιντουν. – Μη τσ’μάσι, ρε, έ βλέπ’ς τι γίνιτι. Λέγ(ι) Πιτσ’λιάρ’ς μι παράπουνου: – Μένα θα μι νιών’ς πλια,

ΓΗ ΝΤΕΜΠΛΑ

Έφτη τ’ χρουνιά ήνταν μαξούλ(ι). Κάγ(ι)ντου κόσμους στη δ’λειά. Ιργάτις δεν είχι. Ένας ιν(ι)κουτσύρ’ς είδι του Τίν(ι) τουν Αμπλίκου που κάντ’ντουν σ’σόμπα τσ’ ίπ’νι τσι σκέφ’τσι να τ’ πει, μπάτσι τουν πάρ’ στη δ’λεια. Ίμπι μέσα, πήγι κουντάντ τσι λέγ(ι):

ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣΟΥ

Δε θα επιχειρήσω, σε τούτο το σημείωμα, ετυμολογίες τοπωνυμίων, γιατί δε βαστούν τα κότσια μου. Είναι δουλειά επιστημόνων γλωσσολόγων. Θ’ αραδιάσω τοπωνύμια της αγροτικής περιφέρειας της Αγιάσου, έτσι, για να μάθουν οι νεότεροι, πως έξω από το χωριό μας υπάρχουν

ΚΑΛΠ’ΚΑ

Δυο Αγιασιώτις κάλπ’δις καθούντι στ’ Κατσαμπού του καφινέ, απουκάτου απ’ τουν ίστσιου τς Καρυάς. Καλουτσαίρ’, βράζ’ κόσμους. Πα στν ώρα κατιβαίν’ Λάμπ’ς του Κουντουρέλ’, φουρτουμένους σα γουμαρλίδ’κου. μ’λαρ’ μι τρεις κάσις χαλβά για του λιφουρείου. –Για δε, ρε γκ’μπάρι, λέγ’

ΠΙΟ ΚΟΥΝΤΑ…

Ένας απ’ τς παλιοί τς Αγιασώτις, που σαμπ λέγιν αφήτσι ιπουχή μι τα καμώματά ντ, ήνταν γέρους Κακούργους. Πρώτους στου παίξμου, άσους στ’ ζουγραφική, τσι πάντα κότσ’νους απ’ του ρατσί, δένι πέρνα μέρα να μη σμίξ(ι) μι τη γ(ι)ναίκα ντ,

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΙΧ. ΣΟΥΣΑΜΛΗΣ (ΧΡΟΝΗΣ)

Αξίζει να φέρουμε στη μνήμη των παλαιών και να παρουσιάσουμε στους νέους το Μιλτιάδη Σουσαμλή ή Χρόνη, για να γνωρίσουν ποιός ήταν και τι πρόσφερε στο Αναγνωστήριο και στο Γυμναστικό Σύλλογο Αγιάσου «Όλυμπος».

Ο ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΡΕΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Με το παρατσούκλι Ψυρκούδης, που κληρονόμησε από τον πα­τέρα του, τον ήξεραν όλοι. Το επί­θετο του Μακρέλης πολύ λίγοι το ήξεραν. Ο Ηλίας μεγάλωσε μέσα στα τσουκαλάδικα, όπου δούλευε και ο πατέρας του τσουκαλάς. Η τέχνη του τσουκαλά όμως δεν