Category Archives: 1991

ΝΑ ΠΔΩ ΝΑ ΤΑ ΒΑΖΟΥ…

Ξινόφς πήγι στου Μπάνου του Χατζην’κόλα, τ’ Σταφίδα, να τ’ πάρ’ τα μέτρα για ένα ζιβγάρ’ παπούτσια. –Να τα κάν’ς κουμμάτ’ φαρδιά φαρδιά, ε Μπάνου. –Πόσου φαρδιά τα θέλ’ς, ε Ξινόφ’, ρώτ’σι Μπάνους. –Να πδω απουπάνου απ’ τ’ σκάλα να

ΣΦΑΛΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑΝΤ…

Κλϊουμέν’ς Καραφίλ’ς φώναξι του Γλίτζου του Ληγόρ’ να τουν βγάλ’ μια φουτουγραφία. Μόλις πήγι να τουν πάρ’ Ληγόρ’ς, Κλϊουμέν’ς σφάλι τα μάτιαντ. –Γιατί σφάλεις τα μάτια σ’, άν’ξι τα, είπι Ληγόρς. –Εμ μ’ αν’χτά μάτια, λέγ’ Κλϊουμέν’ς, βλέπου τσι μες

ΤΟΥ ΠΟΥΔΑΡ

Του γιατρό του Σάκη τουν θμούμι χρόνια στου Σανατόριου. Τ’ άριζι να κατιβαίν’ πουρπατάμινους απ’ του Σανατόριου στου χουριό, να κνει ένα μπαστούν’ καλαμένιου στου χέριντ τσι σιγά σιγά να ψέν’. Πουλλές φουρές, για να κόψ’ δρόμου, κατέβινι τ’ κατφόρα

ΝΑ ΣΦΑΛΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ Σ’ Σ’ ΒΟΛΤΙΣ…

Είχα ανιβεί απ’ τν Αυστραλία σν Αγιάσου ένα καλουτσαίρ’, για να μι δει γη μάνα μ’ τσι να δω τσι του χουριό κουμμάτ’, ύστιρα απί τόσα χρόνια που είχα σ’ ξινιτιά. Μια μέρα μσόβραδα ήθιλα να πάγου στ’ Μυτιλήν’. Εν

ΓΙΑΤΙ, ΖΟΥΒΣΙ!

Κουστής Καμπούρς ίρχουντου μια μέρα μι τ’ αυτουκίνητουντ απ’ τ’ Γέρα. Σ’ διακλάδουσ’, σ’ Λάρσου, άναψι φλας κανουνικά τσι έστριψι για τν Αγιάσου, ιλέγχουντας καλά του δρόμου, γιατί είχι τσι τρουχαία. Προυσπάθσι να τα κάν’ ούλα σν ιντέλεια, για να

ΟΥΣΤ, ΟΥΣΤ,ΟΥΣΤ…

Σαμπ πουρπατούσαν στου Σίντνεϊ γιου Τσκαλάς Απουστόλ’ς μι του Γιάνν’ του Γιακμέλ’, χύστσι ένας στσύλους μιγάλους πα στου Γιάνν’ να τουν δαγκάσ’. Γιάνν’ς διμουνίστσι, πλάλι τσι φώναζι ουστ, ουστ, ουστ… Στσύλους αδιαντινά, συνέχεια χύν’ντου απάνουντ, να τουν ξιστσίσ’. Λέγ’ Τσκαλάς:

ΓΙ ΑΓΙΑΣΩΤ’Σ ΕΝ ΑΛΛΑΖ’…

Γιου Σύλλουγους γι αγιασώτκους στου Sydney ινημέρουσι τα μέληντ να μαζουχτούν για συνέλιφσ’ τσι ικλουγές. Έστλι γράμματα, του δημουσίιψι σν ιφημιρίδα, του ‘βαλι τσι στου ραδιόφουνου. Τ’ πρώτ’ τ’ Τσυριατσή ήρταν λίγ’, πουλύ λίγ’. Καθούνταν τσι του συζητούσαν γιου πρόιδρους

ΓΙ ΗΘΟΥΠΟΙΟΣ Τ’ ΑΡΜΙΝΑΤΣ’

Στη θεατρική παράσταση, που έδωσε πρόσφατα το Αναγνωστήριο με την ηθογραφία του Αντώνη Μηνά «Σα δε τιριάζ’, ε σμπιθιριάζ’», χρειαζόταν σε μια πράξη να βγει στη σκηνή ένα γαϊδούρι. Λόγω εποχής ήταν λίγο δύσκολο, γιατί ο κόσμος τα έχει αφήσει

ΤΟΥ ΚΑΣΚΕΤΟΥ

Στυλιάν’ς, άμα ν ήρτι σν Αυστραλία, ίφιρι μαζίντ τσι μια πουλύ παλιά φουτουγραφία τ’ πατέραντ. Ήθιλι να τνι μιγαλύν’. Πήγι σ’ ένα καλό ιλληνικό φουτουγραφείου τσι λέγ’ στου φουτουγράφου. –Θέλου να τνι μιγαλύν’ς, να τνι κάν’ς έγχρουμ’ τσι να βγάλ’ς

ΕΝ ΕΙΝΙ ΦΤΣΙΛΙΑΣΜΕΝΑ!

Ανέβινι Σουφουκλής του κιντρικό του δρόμου τσι στέκντου τσι λόγιαζι σ’ ένα δώμα που κριμόνταν ισώρουχα γυνικεία. Βλέπ’ ντουν Καριγλάς, που ‘χι του μαγαζί τσι πούλι έγιτια είδη, παγαίν’ μέσα, πιάν’ ένα μάτσου κιλότις τσι σουτιέδις, βγαίν’ τσι δώτσι ντα

ΟΧ’ ΟΥΛ’ ΑΚΟΜΑ

Ξινόφς, σάμπ’ γύρζι μια Τσυριατσή τσι χάζιβγι μες στου Κάμπου, μπρουστά στου πριβουλέλ’ τς Καφινταρίας, είδι ένα ταξί που σταμάτ’σι μπρουστάντ. Απού μέσα ίβγι ένας ξένους. Ξιντιμπιλιάστσι κουμμάτ’, ανέσανι βαθιά, λόγιαξι τριγύρου τα βνα, καρσί στουν Άγλια, ικανουποιημένους τσι είπι

ΤΣΙΡΖΙ ΑΠΙ ΤΣ ΠΑΡΑΔΙΣ

Φουβούμι, γιατρέ, ίλιγι μια στουν ουδουντουγιατρό του Κλιουμέν’ του Καραφίλ’, πριν έμπ’ μέσα, για να βγάλ’ του δόντι τς. –Γη άλλ’ που είχις μέσα τσίρζι πουλύ. –Μη φουβάσι, λέγ’ γιατρός, γη άλλ’ ένι τσίρζι απ’ του πόνου, τσίρζι απί τς

ΓΙΟΥ ΜΣΟΣ

Ύστιρα απί μιαν ηθουγραφία τ’ Μηνά, που έπιξι του Αναγνουστήριου σν Αγιά Παραστσιβγή, κάτσαν ούλ’ γοι ιρασιτέχνις σ’ ένα καφινέ τσι κάναντουν τραπέζ’. Πα σ’ διασκέδασ’ λέγ’ πρόιδρους τς Αγιάς Παραστσιβγής. –Τώρα του Μηνά, που πήρι Αγιαπαραστσιβγιώτ’σσα, τουν δικιούμαστι τσι

ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΦΤΙΡΟΛΙΠΤΟΥ!

Μιαν Αγιασώτ’σσα, πριν απί πουλλά χρόνια, ρώτ’σι τουν ουδουντουγιατρό του Κλιουμέν’ του Καραφίλ’ σ’ Μυτιλήν’: -Γιατρέ, πόσ` ώρα θέλ’ς να βγάλ’ς του δόντιμ; -Ένα διφτιρόλιπτου, είπι γιου γιατρός, για να μη φουβθεί γη πιλάτ’σσαντ. -Τσι πόσα θα μ’ παρς; -Τρακόσις

ΓΗ ΚΑΤΣΙΚΑ

Γη Φούντα πούλ’σι μια κατσίκα στου Μαριγώ. Ύστιρα απί καμπόσις μέρις ανταμώσαν στου δρόμου. –Ρε συ, γη κατσίκα που μ’ δώτσις είνι κτση. –Εμ γω, Μαριγώ, σνι δώκα, για να τν αρμέγ’ς να πίν’ς γάλα, ε σνι δώκα για να

ΕΠΙΚΗΡΥΞΗ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΓΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΟΥ…

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που η χώρα μας γνώρισε την αγριότητα του εμφύλιου πολέμου. Σκοπιμότητες; συμφέροντα, ιδεολογικές διαφορές την έφεραν στο χείλος του γκρεμού. Όλοι οι Έλληνες έζησαν έντονα μια εποχή φανατισμού, μισαλλοδοξίας, τρομοκρατίας, βίας… Χωρίς πάθος και χωρίς